در زمان قدیم که وسایل سرد کننده از قبیل یخچال وفریزر وجود نداشت امکان نگهداری مواد فاسد شدنی از قبیل گوشت در روستاها نبود.روستاییان تنها در فصل سرما امکان نگهداری گوشت را داشتند.در بسیاری از روستاها هر خانواده یک یا دو گوسفندویابیشتر را به عنوان پروار انتخاب می نمودندودر فصل سرما اغلب اوایل دی ماه پروار را ذبح می کردند.قسمت اعظم گوشت را سرخ می کردندودر ظرف بزرگ نگهداری می کردند.و باقی مانده لاشه گوسفند که بیشتر آن استخوان بود در اطاق سردی نگهداری وبه صورت اب گوشت پخته می شد.در اولین شب پروار کشی "دل بندی "پروار را می خوردند.دل بندی شامل دل-جگر-پپ (شش ها)-قلوه-اشکمبه(شکمبه،سیرابی)-روده باریک بود که بامقداری زیادی چربی لاشه پخته می شد.در شب دیگر هم "کله پاچه"را می پختند.

اغلب مردم دوست دارند هنگام خوردن "دل بندی"تمام فرزندان آن ها حاضر باشند.اگر فردی در خارج از روستا باشد مثل خدمت سربازی یا تحصیل در شهر دیگر صبر می کنند تا به روستا بیاید.به قول پدران ومادران "دل بندی بدون حضور فرزندان از گلوی انها پایین نمی رود.

اگر چه سال هاست که روستاها ی منطقه دارای برق می باشد ودر تمام خانه ها یخچال و... وجود دارد، ولی رسم پروار کشی دربرخی مناطق وخانواده هاهم چنان پابرجاست.خانواده هایی نیز که فرزندان آنها در شهرهای دیگر زندگی می کنند،گوشت پروار را برای انها می فرستند.

منبع:وبلاگ امرودکان(بااندکی ویرایش)